Diğer Yoldan Çıkanlar 

Bu bölüme yine epey ara verdik. En son yoldan çıkanımızdan cevapları alalı da epey oldu aslında ama gezeryazar bir süredir gezemezyazamaz modunda olduğu için ancak kısmet oldu yayınlamak. Neyse geç olsun, güç olmasın... Önce bir fotoğraf verelim yine:

Fotoğrafa yoldan çıkmış insan adını verdik ama tam da yolun ortasında durmuşsun:) Neyse,ad, soyad, yaş, baş, memleket, gibi bilgileri alalım önce. Ne kadar detay vermek istersen…

İsmim Çağlayan Tekten, 30’lu yaşlara ulaşmaya az kaldı. Niğde’de doğdum ama Mersin’de büyüdüm. Taşı toprağı altın diyerek İstanbul’a geldim çalışmaya.

Sonra neleri seversin, nereden mezun oldun, mesleğin ne, kedin köpeğin var mı,…Kendini nasıl tarif etmek istersen…

Gezginler tarafından gezginler için kurulmuş bir sitede bile ilk sorular okul ve meslek üzerine oluyor ya ne diyeyim? Gerçi sen de haklısın muhabbet açmak için yapıyorsun. :)

Yok canın ne muhabbet açması, halkımız merak ediyor, ben de tercüman oluyorum:)

Mersin’den sonra 4 yıllık bir Ankara maceram oldu ODTÜ’de. Endüstri Mühendisliğini bitirdim ama bir baktım banka müfettişi olmuşum, sonra da yabancı bir madencilik şirketinde finans sorumlusu oldum.

Sevdiğim bir konu olursa çabuk karar verip hemen uygularım. Yoldan çıkma meselesi de öyle oldu aslına bakarsan. Müzikle ilgilenirim. Klarnetinden elektro gitarına kadar yarım yamalak çaldığım bir sürü müzik aletim var. Aklım karmaşık notaları almaz, o yüzden blues music dinlemeye bayılırım.

Burcunu da söyle bari. (İstatistiklerden ilginç bir sonuç çıkar belki:))

İkizler burcuyum. Ne sonuç çıktı?

Yoldan çıkmanın burcu yokmuş gibi gözüküyor ama araştırmayı derinleştirmek lazım. Belki detaylarda bir şeyler vardır. Herkesin yıldız haritasını çıkarırız belki:) Peki ne zaman yoldan çıktın?

Tam tarihlerle vereyim. Yoldan çıkma fikri 20 Mart 2009’da çıktı. 10 Nisan’da kesinleştirip 2 Mayıs’ta çıktım yoldan.

Yoldan çıkmadan önce ne yapıyordun?

Sabah tıraş olup işe gidiyor, onlarca telefon görüşmesi, birkaç toplantı yapıp perişan vaziyette eve dönüyordum. Akşam enerjim olursa dışarı çıkıyordum, yoksa evde film, dizi seyrediyordum. Hafta sonları dışarıda kahvaltı yapıp sinemaya giderek sosyal bir insan oluyordum. :)

Senin de işin zormuş:) Neden böyle bir karar aldın peki? Neydi bu kararı almandaki en temel sebepler?

Bu sıkıcı beyaz yakalı hayata bir ara vermek nefes almak istedim. Boğulduğumu ve köreldiğimi hissediyordum, kitap bile okumaz hale gelmiştim. Bir gün çok sinirlendim, masamdaki bilgisayarın klavyesini söktüğüm gibi “Yeter üleeyn” diye bağırarak daldım genel müdürün odasına. Klavyeyi müdürün suratına yapıştırdığım gibi verdim istifamı. J Hayır, hayır, yok öyle bir şey. Gayet mülayim bir adamımdır. “Wanted” filminde vardı benzer bir sahne o aklıma geldi.

Evet bir ara verip nefes alma isteği vardı ama nasıl yapacağımı bilemiyordum. Bir gün öğrendim ki bizim ofisi tüm personelle birlikte İstanbul dışına taşımaya karar vermişler, yönetimle şartlarda anlaşamadık (burası da futbolcu transferi haberi gibi oldu), ben de ayrıldım işten.. Bu işten ayrılma süreci boyunca fark ettim ki bir daha çok zor elde edebileceğim bir imkanı yakalıyorum. Zaman var, sağlık var, heves var, para var, iş, eş, çocuk yok. Başka bir işte çalışmak yerine bir süre yoldan çıkmaya karar verdim. (Bu noktada Serkan Yılankaya’nın Yoldan Çıkanlar röportajında aynı soruya verdiği cevap benimkiyle neredeyse aynı ama Serkan daha güzel ifade etmiş.)

Yoldan Çıkanlar - Serkan Yılankaya

Atmış tutmuştur... Yoldan çıkıp ne yaptın peki? Yani tası tarağı toplayıp yollara mı düştün, fıçı içinde Niyagara'dan mı atladın,...? Asıl olay kısmı burası, ne yaptın, ne ettin, nasıl ettin, hepsini anlat bize…

Aaa ben bunu baştan beri bildiğini sanıyordum.

Herşey halkımız için:)

Dünya turu yaptım ben. Gerçi kısa (135 gün) olduğu ve sadece 3 kıta (Güneydoğu Asya, Kuzey Amerika, Güney Amerika) içerdiği için dünya turundan saymayanlar oldu ama önemli değil.

Uzun süreli gezi fikri diğer Yoldan Çıkanlar’dan Özlem, Cüneyt ve Barış’ın blog’larından dolayı uçuk bir fikir olarak aklımdaydı. İşten ayrılma sürecinde yönetici ağabeylerimizden birisi gençliğinde yaptığı 3 aylık Sri Lanka ve Güneydoğu Asya gezisini anlattı (20 Mart 2009), o günden beri gecem gündüzüm 3 aylık bir Asya gezisi oldu. Sürekli okuyup her gün rota planlıyordum, sonunda İstanbul’dan İstanbul’a yukarıda saydığım kıtalardaki ülkelerden bir rota planladım. Fakat bir yandan da böyle bir şeyi yapıp yapamayacağımdan emin değildim. Sonunda işten ayrıldığım gün (10 Nisan) bir cesaretle gittim, biletimi aldım.

16 ülkeye girdim çıktım, çok lezzetli yemekler yedim, şahane biralar içtim, Facebook listem 200 kişi arttı, scooter’la bir tepeye tırmandım (gülme, ilk defa motosiklet kullanan birisi için çook önemli bu!), sörf yapmayı öğrendim, 5 gün boyunca 3 öğün sushi yedim, kapkaç mağduru oldum, göz altına alındım… Hepsini burada anlatamam, hepsine öğrenmek istersen gezi boyunca tuttuğum Internet günlüğüne bakabilirsin. Adresi simdiuzaklardayim.com

Peki bunu yaptın da ne oldu? Boyun mu uzadı, Nirvana’ya mı ulaştın, Çin’de süper bir ürün bulup ticarete mi atıldın, …? Sonuç nedir sence?

Maalesef ülkemizde bunu yapanın saçlarını kazıtıp turuncu çarşafa bürüneceğine dair bir algı var, yakın çevremde dahi gördüm bunu. Bence insan yola ne için çıktıysa onu buluyor, ben daha önce belirttiğim gibi nefes almak için yola çıkmıştım. Nefes aldım, boğulmaktan kurtuldum ve rahatladım.

Şimdi ne durumdasın? Yola tekrar girdin mi, girecek misin, yoksa nedir?

Gezmeyi meslek haline getirmek bile bir çeşit yola girmek sayılır bana göre. Yani yola girmekten kaçış yok, kaçış olmadığına göre ben de en azından farklı bir yola gireyim dedim. Ama o kadar kolay olmadığını anladım. Şimdi tekrar bıraktığım ve bildiğim yola gireceğim.

Hiç pişman oldun mu?

Hiç pişman olmadım ama Venezüela’da kapkaççıların hedefi olunca moralim bozuldu.. Güpegündüz, kalabalığın ortasında fiziki bir şiddete maruz kalarak fotoğraf makinemi çaldırmak canımı çok sıktı. Bir an eve dönmeyi bile düşündüm.

Neyse, iyi ki dönmemişsin:) Yolda gidenlere, yoldan çıkmayı düşünenlere, düşünmesini istediklerine veya başka herhangi birilerine son bir mesajın var mı? 

Fazla düşünmesinler ve ilk adımı atsınlar.

Düşünmenin sonu yok, atla gitsin diyorsun yani. Teşekkür ediyoruz vakit ayırıp sıkıcı sorularımızı cevapladığın için.

Ben de Gezi Yorumları sitesine hem bu söyleşi fırsatı için hem de ülkedeki seyahat kültürüne yaptığı katkılardan ötürü teşekkür ederim.

Ne demek, katkıda bulunan arkadaşlar sağolsunlar. Sıradaki şarkı onlar için gelsin o zaman. "Gezenleri ayırmayın. Gezenler, siz de ayrılmayın..."